De vijftiger Lou Prevoo uit Valkenburg leek een jaar of zes geleden overspannen, had wat vage klachten en zat niet lekker in zijn vel. De diagnose Alzheimer was een grote schok voor hem en zijn vrouw Wilma. Dementie lijkt bij ouderen te horen; dat je de ziekte ook kunt krijgen als je nog werkt en een druk sociaal leven hebt, was ook voor hen een onaangename verrassing.
Omdat Lou en Wilma zich realiseerden hoe ingewikkeld hun leven zou worden -en hoeveel anderen daarvan kunnen leren- lieten ze een camera toe in hun leven. Karin Hillebrand van L1 volgde het stel bijna 5 jaar lang in hun worsteling met Alzheimer. Ze filmde dat Lou opbloeide op de zorgboerderij in Ransdaal, dat Wilma haar volle baan als laborante combineerde met de zorg voor haar man en dat haar geduld en liefde Lou nog ruim vier jaar thuis kon houden.
De film laat zien hoe Alzheimer steeds grotere schade aanricht in het hoofd van de patient, hoe Lou van een spraakzame, goedlachse grote man verandert in een gekromde, depressieve, zenuwachtige patiënt. Hij verliest in die vijf jaar grip op zijn gedachten, op zijn leven en verliest uiteindelijk ook controle over zijn lichaam. De camera legt het pijnlijk helder vast in de documentaire Mist.
ZIjn woorden zonder wilma dan ben ik nergens bleken profetisch, ik ben er van overtuigd dat de arme man van puur verdriet is gestorven. En wat een ontzettend sterke vrouw die wilma, die tot het eind haar man zo bleef steunen.
ik denk dat je het goed bedoelt, Bas, maar toch vrees ik dat wat je schrijft erg onhandig en onrechtvaardig is : stel je voor dat die lieve Wilma, die zo goed voor hem heeft gezorgd, zoiets leest ? Moet ze dan denken ‘ik heb hem in de steek gelaten?’
petje af voor deze geweldige vrouw !