Onze waardering
Uw waardering
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.2/5 (17 votes cast)

Ik laat je gaan

In deze korte documentaire zien we hoe de 27 jarige Sanne lijdt aan een borderline-persoonlijkheidsstoornis, slapeloosheid en chronische depressie. Na negen jaar van intensieve behandeling zonder effect besluit Sanne niet langer te willen leven. Omdat ze niemand wil traumatiseren met haar dood kiest ze voor zelfeuthanasie, een humane manier van zelfdoding.

Ze brengt haar vader en beste vrienden op de hoogte van haar doodswens om hen de kans te geven afscheid te nemen. In de documentaire volgen we Sanne in haar laatste weken, waarin ze toeleeft naar de dag waarop ze haar lang gezochte rust zal vinden. Sanne is 24 maart 2014 overleden.

Ik laat je gaan is een korte documentaire over het zelfbeschikkingsrecht van psychiatrische patiënten, het verlangen naar rust en het grootste offer dat een vader kan maken uit liefde voor zijn kind.

De documentaire, die werd geregisseerd door Kim Faber werd geselecteerd voor de IDFA Student Competition en de Short Documentary Official Competition van het Environmental International Film Festival in Parijs. Ik laat je gaan was Kim Faber haar eindexamendocumentaire, waarmee zij is afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht in de richting regie documentaire. Meer achtergrondinformatie is hier te vinden


[tab:Docu] [tab:Mirror 1] [tab:Trailer]

[tab:END]

Meld een probleem met deze documentaire

Geplaatst door Jacques on 03 februari 2015
  • anoniem

    Dat ze helemaal niks meer konden doen voor sanne en ze deze beslissing heeft genomen heeft me erg geraakt soms maakt jaren van therapie en medicatie meer kapot dan dat het nog helpt ben er zelf van overtuigd dat jaren gebruik van medicatie op lange termijn ook in je hersenen vreemde dingen gaat doen heb zelf een zelfmoord van een vriend meegemaakt ik weet zelf ook dat depressie en slapeloosheid je kan veranderen in een gedrag dat soms voor je familie leden niet makkelijk is maar depressie kan een monster van je maken je kwetst vaak de mensen die het dichtst bij je staan het is een ziekte die je van binnen sloopt en vermoeid heb er zelf ervaring mee rust zacht sanne hoop dat je nu eindelijk rust hebt.

  • Anoniem

    Rest In Peace Sanne.

  • Anoniem

    Mooi, maar heftig besluit.
    Beter dat iedereen kon verwachten wanneer ze dood ging dan onverwachts.
    Dappere beslissen.

    Sterkte aan de familie

  • S.

    Sorry, maar ik vindt dat hierin euthanasie te ver gaat. Natuurlijk heb je zelfbeschikking over je eigen bestaansrecht, maar daarom hoeft dit nog niet als een gezonde keuze te worden opgevat. 27 is nog jong en de psychiatrie en psychologie zijn medische velden die nog volop in ontwikkeling zijn o.a. op het gebied van borderline. Daarnaast vindt ik de boodschap die dit uitdraagt naar de duizenden mensen in Nederland die kampen met psychische problemen en die niet de snelle uitweg willen nemen bijzonder slecht. borderline is een verschrikkelijke aandoening, maar er zijn een hoop mensen die ondanks borderline een normaal leven hebben leren lijden.

    • Ferdi

      Ik vond het een interessante en sobere documentaire. Ik werk zelf in de psychiatrie en kom nog steeds tegen dat mensen als de hoofdpersoon hier en zelfs nog jonger worden betiteld als uitbehandeld. Het veld is weliswaar nog in ontwikkeling en maar in sommige gevallen kunnen we helaas nog erg weinig betekenen. Er zijn mensen die het grootste deel van hun leven in inrichtingen hebben doorgebracht en daar in alle eerlijkheid ook niet meer uitkomen. Sommigen hebben veelal redelijk normale dagen, maar anderen lijden vrijwel alle dagen onder angsten, wanen of depressieve gedachten. Ik denk dat iemand en ook zeker een jong persoon een dergelijk perspectief als uitzichtloos kan ervaren. Als we dan na jaren behandeling geen ander perspectief hebben kunnen bieden dan is zo’n blik op het leven, hoe triest ook, misschien wel gegrond. Ik kan alleen maar ontzag hebben voor haar besluit het op deze manier te doen en de manier waarop de familie met haar besluit is omgegaan.

    • A

      De ontwikkeling van een werkveld staat lijkt me los van het persoonlijk leiden van een persoon, als je dagelijks vecht tegen het leven dan heb je volgens mij weinig boodschap aan het feit dat de psychiatrie nou eenmaal nog in ontwikkeling is en nu nog even niet over fatsoenlijke behandelmethoden beschikt. En een dergelijke beslissing een “snelle uitweg” noemen vind ik enigszins smakeloos.

  • Lone Wolf

    hoe kan het dat je zo achterlijk bent dat je ik vindt schrijft met dt verschrikkelijk ik kots ervan hoe dit land is afgegleden geven ze geen fatsoenlijk onderwijs meer

    • S.

      Reageer liever op de inhoud dan je zo op te winden over een grammaticaal foutje. Je reactie zegt een stuk meer over je eigen niveau dan die van mij, en daar heeft opleiding niks mee te mee te maken. Herlees voor de grap je eigen reactie en controleer het op leestekens. Maar pas wel op dat je dan niet over jezelf heen kotst.

  • Lone Wolf

    je eigen niveau dan die van mij

    juist zou zijn dan dat van mij

    zeker weer hbo van in holland op je prikbord hangen

  • Jane

    Jammer, Lone Wolf, dat jij je hier zo druk om maakt terwijl het hier gaat over dingen die vele malen erger zijn dan een spelfoutje.

    Het is alleen maar beter dat jij geen flikker hebt meegemaakt in je leven, maar het is wel heel zielig dat je je dan niet eens kunt inleven in zoiets als dit, of in ieder geval respect kunt opbrengen.

    Heb je niks zinnigs te zeggen, hou dan gewoon je mond.

  • Anoniem

    Gelukkig dat Lone Wolf zich echt druk maakt om de dingen die er toe doen. Het beëindigen van een leven staat natuurlijk in de schaduw van een d of een t op een plek waar die niet hoort.
    Over het afglijden van een land gesproken….

  • nr1

    Almost a year.. hope you found your peace.. miss u