Dokument – Paviljoen 7
In deze documentaire van Zoli Schwarcz wordt de dagelijkse praktijk van het Penitentiair Psychiatrisch Centrum (PPC) op de dertiende verdieping van de de Bijlmerbajes getoond. Op Paviljoen 7 worden gedetineerden behandeld die in een ernstige psychiatrische crisis zijn beland. De meesten van hen zijn psychotisch, sommige van hen suïcidaal. In onze reguliere gevangenissen zijn deze gedetineerden niet meer te behandelen.
In een setting van ‘maximale beveiliging en maximale zorg’ moet het team van Paviljoen 7 proberen de crisis te doorbreken. Omdat het een justitiële inrichting is, mogen medewerkers van het PPC verregaande maatregelen inzetten die in de reguliere geestelijke gezondheidszorg niet zijn toegestaan. Zoals het gebruik van handboeien, het onder dwang toedienen van medicatie of het tegemoet treden van gevaarlijke patiënten met helm en schild.
NCRV Dokument Paviljoen 7 toont zonder commentaar of interviews op indrukwekkende wijze hoe medewerkers en patiënten op deze beklemmende locatie tot elkaar veroordeeld zijn. In het troosteloze gebouw, afgesloten van de buitenwereld, ontrolt zich een psychologisch gevecht waarbij niemand vrijuit gaat.
Een groeiend percentage van de Nederlandse gedetineerden kampt met psychiatrische stoornissen. In 1981 zaten er in het PPC Amsterdam nog geen tien ernstig gestoorde gedetineerden, nu zijn dat er zo’n 330 op jaarbasis. Zij zijn het resultaat van een falend zorgsysteem dat mensen laat rondzwerven over straat, rondpompt in instituties van zorg en detentie zonder hen adequaat te behandelen. Niemand wil deze mensen hebben, het PPC is de laatste optie, zij mogen immers niemand weigeren.
Ook bekend onder de internationale titel ‘Unit 7′.
Processing your request, Please wait....
Vreselijk dat er staat dat het komt door een “falend zorgsysteem”. Als de overheid niet zoveel zou bezuinigen, zouden de psychiatrische klinieken in ons land patiënten niet te hoeven wegsturen. Sterker nog, de meeste psychiatrische patiënten zitten niet eens gedwongen in een kliniek maar vrijwillig. Deze kiezen er zelf dus bewust voor om weg te gaan, omdat ze veel te veel moeten inleveren. Denk aan dingen als sigaretten, eten en drinken. Maar ook boeken, radio, tv’s overal moeten zij inleveren omdat zij meer eigen bijdrage moeten betalen. Het is de schuld van de overheid, niet van de zorg.