Recensie: Blinde drift

Recensie: Blinde drift


Deze recensie is geschreven door Christiaan Heijerman, student Journalistiek en fervent documentairekijker. Voor meer recensies van Christiaan kunt u op zijn website terecht.

Blinde Drift werd eind januari 2013 uitgezonden op de Evangelische Omroep en de publieke verontwaardiging was enorm. De documentaire vertelt het verhaal van de 26-jarige Anne. Hij is een skinhead met nogal discutabele overtuigingen. In 2011 ligt zijn vriend op sterven als het alarmpersoneel –volgens hem te laat- arriveert.

Hij sprak de volgende woorden: “hij dood, dan jullie ook dood.” De documentaire volgt Anne in zijn hoger beroep tegen de uitspraak die volgde, na bedreigingen aan het adres van het ambulancepersoneel toen zijn vriend overleed aan een hartstilstand. Ook worden zijn daden uit 2011 gereconstrueerd. Gaandeweg wordt duidelijk dat achter deze bedreiging nog veel meer schuil gaat. Anne heeft ADHD, is drugsverslaafd, een recidivist, heeft torenhoge schulden en is gefascineerd fascisme en collectivisme. Niet de beste combinatie.

Anne vertelt over het overlijden van zijn vriend en reist af naar de plaats van het ongeval. Met enige verontwaardiging vertelt hij dat het een kwartier duurde voor de hulpverleners ter plekke waren, terwijl de ambulancepost zevenhonderd meter verderop gevestigd is. De bedreigingen worden serieus aangepakt, omdat burgers te vaak agressief reageren op hulpdiensten. Vooral een aantal jaar geleden waren de agressiviteit en het geweld tegen hulpverleners, of andere mensen die een publieke functie bekleden, onderdeel van een grote maatschappelijke discussie. Als reactie op die maatschappelijke discussie wil het Openbaar Ministerie hardhandig optreden tegen misdrijven van deze aard. Van Anne wordt een voorbeeld gemaakt.

Het verhaal van Anne klinkt plausibel. Het was een vriend van hem die overleed, hij was bang, stond onder druk en vond dat het personeel te laat kwam. Natuurlijk is zijn opmerking van agressieve aard, maar de omstandigheden lijken verzachtend te werken. Alle mogelijke sympathie die de kijker op zou kunnen brengen, verdwijnt echter na twintig minuten. De documentaire krijgt een bijzondere wending als blijkt dat Anne een neonazi is en er nogal vreemde overtuigingen op nahoudt. Zijn huiskamer hangt vol met nazistisch getinte teksten, foto’s waarop hij nazistische handgebaren maakt en foto’s van Adolf Hitler. Een soort ode aan het Derde Rijk.

Pijnlijk duidelijk wordt hoe het gezin wordt meegenomen in de malaise van Anne. Zijn overtuiging gecombineerd met aandoening en drugsgebruik maakt het een onmogelijke zoon. Een bijzonder aangrijpend verhaal, een aanrader voor iedereen.